Monsters in de kast

Fanzone

omhoog
16 fans

Opeens schrik je wakker, het is donker. Je kijkt versuft om je heen, de wekkerradio toont een tijd die je normaal niet ziet. “Slapen!” zeggen je gedachten, maar dan hoor je het… Gekraak, geschuifel… Turend in het donker vallen je ogen op de dichte kastdeur… Dicht? Of staat de deur op een kiertje? Het zweet breekt je uit en je kruipt steeds verder tegen het hoofdeinde van je bed aan, zag ik daar nu een schaduw bewegen? Kort kijk je naar de hoek van de kamer, die aardedonker is maar snel schiet je blik terug naar de kastdeur. Er zal toch geen monster in zitten? Snel trek je het deken over je hoofd heen en kort voel je jezelf veilig onder je warme deken. Tegelijkertijd bekruipt het gevoel je dat je bekeken wordt, met een ruk sla je deken van je af als er weer een onherkenbaar geluid uit de richting van je kast komt. Zachtjes begin je te snikken, de angst neemt je zintuigen over en neemt een loopje met je. Wat zit er in die kast en wanneer komt het je opvreten? Jammerend roep je dat het weg moet gaan, maar het gaat niet. Dan hoor je voetstappen op de gang, bevend trek je je deken weer tot aan je neus op. De kamerdeur zwaait open… Je slaakt een kreet van opluchting. Gelukkig, het is papa… “Wat is er aan de hand?” vraagt hij met een slaperige maar duidelijke stem. Hij drukt het licht aan en de donkere hoeken van de kamer lichten op, geen schaduw meer. Wijzend stamel je… “Er zitten monsters in de kast, papa!” Na jouw woorden ploft hij naast je op bed en zegt: “Monsters bestaan niet, maak je maar geen zorgen.” Vervolgens staat hij weer op nadat hij je een knuffel gegeven heeft en loopt naar de kast. Je voelt de spanning, die je vastgrijpt. Zijn hand pakt de klink van de kast vast en hij trekt hem open. Heel even twijfel je om uit bed te gaan en snel naar de slaapkamer van papa en mama te rennen. Maar je blijft toch zitten terwijl papa de deur van de kast verder opentrekt. Opgewekt zegt hij: “Zie je wel, geen monsters!” Nadat hij uit de opening van de kast gestapt is, staar je naar binnen. Een paar dozen, wat hangende kleren en onderin wat schoenen zie je staan. “Zie je het?” zegt papa terwijl hij langzaam de deur weer sluit. Gerustgesteld kruip je weer stilletjes in je bed, papa geeft je nog een kus op je voorhoofd en zegt: “Lekker slapen en tot morgen”. Het licht gaat weer uit en je kamerdeur wordt weer gesloten. Daar lig je weer, in het donker.
Na 5 minuten kraakt er weer iets in de buurt van de kast, nu zit je weer rechtop in bed. Papa had geen gelijk, hij is er ook ingetrapt. De monsters zijn er nog steeds!! Slapen doe je niet meer die nacht en alle nachten die erop volgen ook niet.

2 jaar later ben wijzer geworden, als de monsters in je gedachten schieten dan doe je nu zelf het licht aan en loop je naar de kast. Vol vertrouwen trek je hem dan open en kijkt erin en sluit de deur weer. Geen monsters te bekennen… Je kruipt weer in bed en valt in slaap.
Een half jaar later zijn alle geluiden in huis bekend, de verwarming, de WC, de wind buiten… Er zijn hier geen monsters en elke avond val je gerust in slaap.

Dit weekend verloor Animo ruim van DOS-WK (11-23) en het leek wel alsof er monsters in de kast zaten. Angstig, zonder vertrouwen en uiteindelijk machteloos keek Animo keer op keer naar de dichte kast. DOS-WK was niet het monster… De monsters zaten in de hoofden van Animo, zelfs papa (coach Wim) kon niet spreken of handelen om Animo ervan te overtuigen dat de monsters niet bestaan…

Animo zal zichzelf moeten overtuigen om zelf de kastdeur open te trekken en in de kast te kijken. Want met nog 5 wedstrijden te gaan is er maar 1 monster dat echt telt in deze competitie: Het degradatiespook en die willen we weghouden uit Geldermalsen. Kom op, trek de kast open en zie dat je dit achter je moet laten om er sterker uit te komen!