De Ten Donck-paradox

Fanzone

omhoog
5 fans

Ik waarschuw je vast, dit wordt een lang verslag vol met feitjes en weetjes en uiteraard het verhaal van de wedstrijd tegen Ten Donck in Ridderkerk.

Allereerst heb je de titel gelezen en vraag je misschien af wat een “paradox” is. Wikipedia geeft het volgende aan: “Een paradox is een ogenschijnlijk tegenstrijdige situatie, die lijkt in te gaan tegen ons gevoel voor logica, onze verwachting of onze intuïtie.” De uitdaging voor jou als lezer is om na het verslag deze definitie nog eens voor de geest te halen nadat je deze webpagina hebt afgesloten. Hoe dit past in de wedstrijd Ten Donck – Animo ga ik je proberen duidelijk te maken gedurende dit verslag.

Voorafgaand aan het seizoen kon je in de voorbeschouwing (klik hier) lezen dat Ten Donck een onbekende is voor Animo en dat de club in de recente geschiedenis een fusie weigerde met twee andere Ridderkerkse korfbalverenigingen en daarom op zichzelf bleef bestaan. Het wrange verhaal is dat de buren van KCR (fusieclub tussen Sagitta en Bolnes) zich pal naast het veld van Ten Donck bevind. KCR telt 31 teams in competitie, Ten Donck 7 (waarvan 3 seniorenteams). KCR beschikt over 5 kunstgrasvelden, Ten Donck over 2 kunstgrasvelden. Waar er bij Ten Donck 2 bordsponsors langs het veld prijken, heeft KCR een veld vol met sponsorborden. Het contrast kan bijna niet groter, als je over het veld van Ten Donck loopt en met een schuin oog naar de buren spiekt.
Daar eindigt het verhaal niet, want Ten Donck kende moeizame perioden de laatste jaren totdat het niveau zo ver wegzakte dat het vriendenteam van Ten Donck zoals wij bijvoorbeeld Animo 4 hebben tot 1e werd gebombardeerd. Dit team bestaande uit ervaren korfballers kende met name afgelopen seizoen een bijzondere jaargang. Ten Donck promoveerde in de zaal naar de 1e klasse, maar bleef op het veld steken in de 3e klasse. Dus je begrijpt dat Animo geen idee had over de ploeg die zij zouden treffen.
1 ding wisten we wel, in de gelederen van Ten Donck loopt oud-Leaguespeler Raymond Witvliet rond. Deze meneer maakte naam bij Deetos als koelbloedige schutter en maakte het veel ploegen naar lastig in de Korfbal League en Ereklasse omdat hij makkelijk de korf kan vinden met zijn schot en acties. Maar is ook bekend geworden vanwege zijn mentaliteit en uitspattingen in en langs het veld. Google maar eens op “Raymond Witvliet kopstoot”. Bij Ten Donck is hij op dit niveau een soort oppergod ondanks dat hij uitstraalt er geen zin in te hebben, niet warmloopt en zeker niet teveel moeite wil steken in de te spelen wedstrijd. Ondanks dat alles weet hij wel per wedstrijd een stuk of 6 a 8 keer de korf te vinden. Het hele team is overgeleverd aan zijn grillen en voegt zich ernaar. Ondanks dat de man maar in 1 vak kan spelen is zijn invloed enorm.

Bij de start van de wedstrijd werd al snel duidelijk dat Ten Donck van dynamisch of attractief korfbal niet gehoord heeft en in een belachelijk langzaam tempo de aanvallen opzette en leunde op de schutters en rebounders in de gelederen waardoor dus Witvliet. De ploeg begrijpt de essentie van korfbal uitstekend, want scoren is het enige dat telt. De middelen die zij daarvoor gebruiken staan in groot contrast met het gedachtegoed van de meeste andere clubs. Animo moest daar duidelijk aan wennen en keek ook halverwege de 1e helft tegen behoorlijke achterstand aan (8-3), maar begon langzamerhand te begrijpen dat hoe harder men zou pushen in het eigen spel, hoe meer men in de problemen zou komen. Coach Wim had dit al voorzien en zijn ploeg goed voorbereid en dat betaalde zich uit in scherpte in de afronding in de eindfase van de 1e helft. Animo trok nog voor rust de stand bijzonder knap gelijk (10-10).
In de tweede helft bleef met name Witvliet en zijn kompaan in het andere vak jagen op doelpunten van afstand, maar Animo kwam voor het eerst op voorsprong in de wedstrijd door uitstekend uitgespeelde aanvallen en door het geduld te bewaren. (10-12) Daarna schakelde Ten Donck een tandje bij en kreeg weer grip op de wedstrijd omdat Animo verzuimde de wedstrijd in het slot te gooien. Vanaf dat moment (13-12) bleef Ten Donck steeds maar weer de voorsprong pakken maar Animo weigerde de handdoek te gooien en bleef mee doen. Ten Donck was gedurende de wedstrijd constant in gesprek met elkaar en met de scheidsrechter, die in de ogen van de thuisploeg maar weinig goed kon doen. De manier van spreken was op zijn zachtst gezegd hard, dominant en rechtstreeks vanuit het hart. Toen het in de slotfase spannend werd, zelfs voor de gelouterde Witvliet werd het steeds lawaaieriger op en rond het veld. Animo behield de kalmte en bleef nek-aan-nek met de thuisploeg tot 17-17. Daarna werd het moeilijk, winnen of gelijkspelen. Het verschil zit in een bevlieging, een schot, een strafworp… Je kan hem voelen… Hem aanraken… Maar hij kan ook zo voor je neus voorbij gaan. In de laatste minuut schoot de bal van Animo’s aanval naar die van Ten Donck en andersom, maar er werd geëindigd op het knappe 17-17 gelijkspel.

Een compliment voor de ploeg die het strijdplan tot in de puntjes uitvoerde, een compliment voor Eric als bewaker van Raymond Witvliet, een compliment voor de aanwezige Animo-supporters die een spannende maar tergende wedstrijd zagen. De vraag is hoeveel andere ploegen de punten mee gaan nemen uit Ridderkerk. Met dit gelijke spel moet Animo nu genoegen nemen met een plek in de middenmoot met 3 punten na 3 wedstrijden. Maar vanwege een verrassend verlies van Fortissimo tegen Conventus ligt de strijd om de kop weer open. NKV heeft momenteel de beste papieren om de kop te pakken daar het de enige ploeg kan worden zonder verliespunten als men wint van Rivalen. Laat die ploeg de eerstvolgende tegenstander zijn van aankomende zaterdag! Tot dan!