IJzig kalm Animo 3 wint kampioensduel

Afgelopen weekend was het dan zover, opnieuw een kampioenswedstrijd voor Animo 3. Waar Animo in de zaal de luxe had om het kampioenschap in de eigen sporthal binnen te halen tegen DSC 4, mocht Animo nu een poging gaan doen in Ede.
Tegenstander Reehorst’45 werd in Geldermalsen met het minimale verschil verslagen (14-13) en rechtte vervolgens de rug. Tegenstanders DOT 3 en Keizer Karel 2 legden zowel Animo als Reehorst geen strobreed in de weg waardoor een allesbeslissend duel in de laatste speelronde onvermijdelijk leek. Zodoende werd de tocht naar Ede ingezet en moest het om 14.00 uur gebeuren in een spannende wedstrijd.

Animo moest in Ede reddende engel Ilse van de eerste confrontatie missen, want zij besliste de ontmoeting in Geldermalsen met een bekeken doorloopbal. Ook onze Marieke kende wat fysieke klachten de afgelopen weken en was hoogstens goed voor een invalbeurt en nam dus plaats op de reservebank naast de mopperende Alko en Marnick, die helaas van het complete heren sextet het kortste strootje hadden getrokken. De rangen werden ook nog versterkt door Nelissa die Ilse verving op de bank.
Aangekomen bij het sportcomplex van Reehorst, hingen de spandoeken al rond het veld. Het was een 3,2,1’tje voor de thuisvereniging verwijzend naar de seniorenteams die het kampioenschap konden binnenhalen. Er stond al een vinkje bij 3, dus het derde team van Reehorst was er al in geslaagd om de kroon op het voorjaarsseizoen te zetten. Nu was het natuurlijk de beurt aan het 2^e dat dus Animo moest bestrijden. Door de zege in Geldermalsen had Animo de druk in Ede neergelegd want Reehorst’45 2 moest met minimaal 2 doelpunten verschil winnen om Animo nog van de koppositie te stoten en het kampioenschap te grijpen. Animo had de luxe van winnen, gelijkspelen en zelfs met een punt verschil verliezen, maar goed je moet er wel staan.
Tijdens het inschieten galmden oppompende beats over het veld en werd er langs de lijn door toegestroomde supporters gesproken over de missie die de thuisploeg had. Vlak voor de wedstrijd gooide de aanvoerder van de thuisploeg een schepje erbovenop door zijn teamgenoten tijdens het inschieten luidkeels te motiveren, boven de beats uit. Animo werkte rustig toe naar de start van de wedstrijd met in gedachten de krachten van de tegenstander, veel beweging, jonge ploeg en zeer gemotiveerd. Maar bovenal werd er vertrouwd op de eigen krachten, die het verschil moesten maken. Coach Robbert bestempelde de jonge ploeg van de tegenstander na de eerste confrontatie als een lastig ploegje maar niet beter dan bijvoorbeeld DSC 4 in de zaal. Zijn gelijk moest nu bewezen worden.
Waar Animo de voorgaande wedstrijden vaak het openingsdoelpunt liet aan de tegenstander was het nu wel gelijk scherp. Met een heuse onehander van Herbert vanuit de rebound, waar onze Bram jaloers op zou zijn, liet Animo weten aanwezig te zijn (0-1). Reehorst startte vervolgens met veel tempo aan de wedstrijd. Waar Animo het in de eerste ontmoeting onder druk kwam te staan in de verdediging bleef het nu rustig en volgde de thuisploeg op de voet om op de momenten dat het kon de bal te stelen rondom de korfzone. De thuisploeg creëerde de nodige kansen maar liet deze onbenut en had hier en daar de nodige pech in de afronding, het leek een gevalletje overconcentratie of kampioenswedstrijdspanning waar men mee moest dealen. Animo kende minder spanning want door doelpunten van Vera en Valentijn werd er een 0-3 voorsprong gepakt. De aanvoerder van Reehorst’45 spoorde zijn team wederom aan en dat resulteerde ook in een doelpunt (1-3) waardoor de comeback in de maak leek voor in ieder geval de supporters van Reehorst. Maar Animo was dominant, scherp en liet zich nauwelijks van de wijs af brengen. Met de eigen supportsschare in de vorm van Animo 2, vaste supporter (en cameravrouw) Elise en enkele familieleden zette de ploeg aan om het tweede kampioenschap van het seizoen binnen te hengelen. Dat ene doelpunt bleef pijnlijk lag op het scorebord staan voor de thuisploeg terwijl Animo dreun op dreun uitdeelde op het zelfvertrouwen van de thuisploeg door simpelweg af te ronden. De 1-3 voorsprong werd 1-5 door doelpunten van Herbert, waarna ook Karlijn en Valentijn zich lieten gelden (1-7). Reehorst probeerde met een herenwissel wat te forceren maar kwam niet los waarna Herbert de ruststand bepaalde op een 1-8(!) tussenstand. 8 doelpunten is niet heel veel dankzij een verraderlijk windje over het veld, maar Reehorst ging zeker met stevige kopzorgen de kleedkamer in. Coach Robbert stond tevreden aan de limonade in de rust maar waarschuwde zijn ploeg dat het scherp moest blijven en met dezelfde ijzige kalmte moest blijven spelen om Reehorst van het lijf te houden.
Na de rust was het Tijn die direct een mentale tik uitdeelde aan de thuisploeg door met een afstandsschot de 1-9 aan te tekenen. Toch liet de jonge tegenstander zien dat het niet zomaar op ging geven en maakte voor het eerst 2 doelpunten achtereen en verkleinde zo de tussenstand naar 6 doelpunten verschil (3-9). Animo had het beduidend lastiger in de tweede helft omdat de thuisploeg de druk wat opvoerde, maar ook omdat de keuzes in de eerste helft aanzienlijk beter gemaakt werden. Echter liet Animo op de momenten dat het moest zien dat het doelpunten kon maken. Tijn maakte opnieuw een afstandsschot (3-10) om vervolgens de beurt te geven aan Joha, die na het inbrengen van bliksemafleider Alko tweemaal op vrijwel identieke wijze doel trof (3-13). De wedstrijd was daarmee gespeeld en Reehorst speelde onder verzachtende omstandigheden nog naar een iets fijnere eindstand (7-13) maar leverde na de wedstrijd de aangekochte bloemen voor het eigen kampioenschap als gebaar in bij Animo 3. Heel erg sympathiek en sportief!

Animo 3 speelde uiteraard het feestje onderling en samen met alle Animo-supporters. Met het kampioenschap van Animo 3 ontstaat er een unieke situatie komend seizoen, want zowel Animo 2, 3 en 4 gaan spelen in de reserve 2^e klasse op het veld. Wat een prachtige prestatie! Trots op Animo 3!