Animo 3 heft de vloek van de tweede plaats op met geloof, hoop en liefde

Toen deze auteur voor de start van de competitie de indelingen bekeek, zag hij dat het een poule van uitersten was. Goed presterende ploegen uit de reserve 4^e klasse, stabiele reserve 3^e klassers en enkele ploegen die zelfs verdienstelijk meededen in de reserve 2^e klasse. Animo 3, dat al tijden een vaste en gevreesde waarde is in de reserve 3^e klasse hoopte na een reeks van 4x een tweede plaats in de afgelopen 1,5 half jaar een keer een treetje hoger terecht te komen en zo was hoop geboren.

Animo speelde dit zaalseizoen met het mes tussen de tanden, het wilde meer dan het muurbloempje zijn en gaandeweg begonnen meer puzzelstukjes op zijn plek te vallen. In de tweede speelronde werd er een zege geboekt in Utrecht tegen HKC dat op dat moment door Animo hoog aangeslagen werd. Het tweede moment was toen Animo in Eindhoven een aanval van DSC 4 afsloeg en in de slotfase een zege over de streep trok en een week later werd toen nog medekoploper DVO/Transus 5 verslagen waardoor Animo de koppositie zichzelf toegeëigende en het geloof in een mogelijk titel groeide.
De ploeg van coach Robbert kreeg echter zonder de beste man langs lijn het deksel bijna op de neus toen op 6 december Animo in de laatste minuut met 3 doelpunten een zekere nederlaag wegpoetste tegen het op dat moment laatste staande DOT 3.
Die deuk in het zelfvertrouwen werd in het nieuwe jaar met de nodige moeite weggepoets met 2 zeges tegen Viking en KCD ondanks een groot niveauverschil tussen de twee helften van een wedstrijd. Daarna tekende het veld zich verder af, DVO en HKC haakten af en alleen DSC bleef de achtervolging inzetten op Animo. Met drie ruime zeges op HKC, DOT en SKF werd er voor de Carnaval voorgesorteerd op de topper tegen DSC waarbij Animo het kampioenschap met een zege binnen kon halen. DSC moest winnen om de titelkansen levend te houden, maar zou ondanks een zege in Geldermalsen afhankelijk blijven van de resultaten van Animo. Al met al een goede opmaat voor het sluitstuk van de zaterdagavond, daar de ploegen om 20.30 uur het veld betraden in de Randhorst.
De avond begon goed toen Karlijn de score opende met een afstandsschot en zo de 1-0 op het scorebord zette. DSC liet zich echter niet kennen en antwoorden met de 1-1 waarna beide ploegen zoekende waren om de andere pijn te doen. DSC had zoals verwacht 2 speerpunten waarvan er 1 aan de ketting werd gelegd bij Alko (The White Wizard), de andere drukte wel zijn stempel in de openingsfase met 2 doelpunten waardoor Animo tegen een 1-3 achterstand aankeek. Ook een dame aan DSC-zijde schoot met scherp waardoor Animo defensief wat problemen had, maar dat woog niet op tegen de aanvallende onmacht. Animo leek zo nu en dan verlamd onder de overtuiging om het goed te doen, om de wedstrijd naar zich toe te trekken. Er vielen echter geen doelpunten en Animo had moeite met de verdedigende keuzes van DSC die wisselden tussen voor- en achter verdedigen. Door handigheidjes van zowel Joha, Alko en de later ingevallen Vera werd de marge lang beperkt tot 1 doelpunt verschil in het voordeel van de gasten uit Eindhoven. Net voor rust drukte de rood-zwarte ploeg toch iets harder door waardoor er een 5-8 tussenstand bereikt werd. Animo vertrok gefrustreerd richting de spreekruimte en dat was niet onterecht, want met slechts 1 doelpunt uit open spel (de 1-0 van Karlijn), 3 strafworpen en een vrijebal kon niemand echt tevreden zijn en was scenario “DOT-thuis” ineens realistisch met de kanttekening dat DSC een zeker lijkende zege niet uit handen zou geven.
Na rust besloot coach Robbert na het invallen van Vera, die haar goed schietende dame onschadelijk maakte, ook Herbert binnen de lijnen te brengen. Toen zijn eerste schot binnenviel wist Angela Poldervaart op de tribune genoeg, “de hel zou losbreken”. En zo gebeurde het, de hoop kroop weer in de harten en het speltempo werd verder aangejaagd. De gehele eerste helft werd er gezocht naar hetgeen waar Animo zo sterk in is, schieten van afstand over meerdere schijven na het maken van tempo in de aanval. Jacoline, Kyona en Vera vonden het schot en zetten Animo op een 10-10 tussenstand. DSC stribbelde tegen maar de begrenzer bij Animo schoot eindelijk los, het was alsof je aan het einde van de trajectcontrole op de A2 komt en dan uit frustratie het gaspedaal naar beneden duwt. Herbert drukte opnieuw 2x af en zette Animo op een bevrijdende voorsprong (12-10) en de ploeg denderde door in de tweede helft. DSC deed uiteindelijk in de kantlijn nog mee maar kreeg tik na tik was niet in staat om op wat voor manier de wedstrijd nog om te draaien. De gezusters Monhemius (Marieke was inmiddels ook ingevallen, samen met Tijn) schitterden terwijl ze gedragen werden door het feit dat hun geliefden op de tribune zaten. En ja, de passie en liefde voor de sport en club van Animo 3 brachten de ploeg naar de verdiende zege, want ook The White Wizard stapte nog even in en zette de eindstand op 19-13.

Animo KAMPIOEN!!! De vloek van de tweede plaats werd opgeheven! 1^e plaats, tijd voor heerlijk gemaakte cake van Ilse, een drankje en daarna nog een klein feestje in de kantine. Het werd een mooie avond!
Met het kampioenschap op zak mag Animo de komende weken nog tweemaal aantreden. Startend met een wedstrijd tegen DVO in Bennekom, waar Animo de ongeslagen status moet gaan verdedigen. We zien jullie graag om 18.00 uur in de DVO-hal.